دانشجوی سر راهی

سلام.

چند وقت پیش در این اندیشه بودم که چرا من سالی یک بار هم به این وبلاگ وامانده سر نمیزنم! بعد این ایده به ذهنم زد که به جای این که اینجا سالی یک بار هم ننویسم، میروم یک جای بهتر و سالی یک بار هم نمینویسم.

به این ترتیب بود که در کنار همان کتابخانه مجازی، صفحه برای وبلاگ و آلبوم عکس هم باز کردم و اگر خدای ناکرده به دنبال خواندن باقی نوشته های من بودید، زحمت بکشید و به آن مکان بیاید. چون دیگر اینجا را آپدیت نخواهم کرد.

خداحافظ برای همیشه...

و امروز و در این لحظه، درست همان لحظه‏ای است که باید نیایشی انجام شود و همان لحظه‏ای است که نمی‏دانیم چه باید بگوییم و چه‏گونه باید بگوییم و با چه رویی باید بگوییم و مگر ما همان نیستیم که گناهانی را با وقوفی که بر خطا بودنشان داریم و از هزار جنبه‏ی علمی و مذهبی و عقیدتی و روان‏شناسی و جامعه‏شناسی و تاریخی، به‏تر از هر کس دیگری می‏توانیم در ردّ آن‏ها سخن برانیم و بنویسیم، درست همان‏ها را انجام می‏دهیم و گاهی نگران می‏شویم که چرا حضوری نیست و حالی نیست که نیایشی انجام شود و اشکی درگیرد و اینک که حالی هست و حضوری هست و پس از نخستین روز رمضان و نخستین روزه‏یسال و در حالی که ساعاتی به غروب مانده است و در حالی که در تنهایی خودمان غوطه‏وریم، ناگهان، و بله، درست ناگهان، حالمان چنان دگرگون می‏شود که ادامه‏ای در کار نیست. در کتابی که می‏خوانیم، به جمله‏ای بر می‏خوریم. حکایت از شلوغی جمرات است و آرامش پس از آن و درست وقتی به کلمه‏ی آرامش می‏رسیم، فوران اشک است که بر چشم می‏تازد. توجهی نمی‏کنیم و ادامه می‏دهیم. صدای موسیقی بلند است و این همان موسیقی حرام است و همان صدای مغنی که می‏گویند آتش به حنجره‏اش می‏کنند و می‏خواند که روزها فکر من این است و همه شب سخنم که چرا غافل از احوال دل خویشتنم. آتشی است که بر آتشی زده می‏شود. دلی است که افروخته می‏شود و چشمی است که نمی‏خواهد به تصویر جغد روی دیوار کابین و به نوشته‏های کتاب خیره شود و مغزی که همه‏ی این‏ها را می‏خواهد و جز این نمی‏خواهد و موسیقی دست‏بردار نیست و می‏گوید و می‏خواند که از کجا آمده‏ام آمدنم بهر چه بود به کجا می‏روم آخر ننمایی وطنم... چشم را می‏بندیم. کتاب را رها می‏کنیم. از صندلی بلند نمی‏شویم که مبادا حال بگریزد. مانده‏ام سخت عجب کز چه سبب ساخت مرا. یا چه بودست مراد وی از این ساختنم. صندلی را به عقب می‏دهیم و با چشمان بسته، خود را به موجی می‏سپاریم و اشک یاری می‏کند و صدایی می‏آید. نه به خود آمدم این‏جا که به خود باز روم. آن که آورد مرا باز برد در وطنم. و فریاد که مرغ باغ ملکوتم نیم از عالم خاک. چند روزی قفسی ساخته‏اند از بدنم. و گناهانی که از ایشان گفتم ناگهان هم‏زمان با کلمه‏ی «مرغ باغ ملکوت»، هجوم می‏آورند و افسوس که هرگز نمی‏توان هم‏‏زمانی‏ها را نوشت. و حالا که وقت این حرف‏ها نیست. وقت نیایش است و قرآن را باز می‏کنیم. نجم می‏آید و می‏گوید که مصاحبت دیوانه نیست و وحی به او رسیده است. چیزی نمی‏فهمیم. کتاب را می‏بندیم. باید نیایش کنیم. با چه رویی؟ خجالت می‏کشیم. جغد هم‏چنان عصبانی است و تصویرش از روی دیوار مقابل میز، خیره و عصبانی می‏نگرد. در این قفس تنگ تنهایی و زندگی‏ای که به شکنجه‏ای شبیه است و ساعاتی پیش از غروب و افطار و تن گناه‏کار، چه داریم که به خدا بگوییم؟ چه می‏خواهیم؟ شرم داریم که بگوییم چیزی می‏خواهیم. این‏ها را یک بار خواستیم و او داد و مصرّانه و متعمدانه از دستشان دادیم. اینک روی آن را نداریم که دوباره بخواهیم. و این درست همان روزهایی است که با خود سر جنگ داریم و عقلمان حضور خدا را گاهی کم‏رنگ می‏کند و دلمان فراموش می‏کند و حواسمان عصیان می‏کند و این پروردگار است که وجود مهیب و مهربانش را ناگهان در جلوی چشمان ما می‏آورد و به هر سو که می‏نگریم، می‏بینیم و آن‏قدر ضعیفیم که جز گریه نمی‏توانیم و بعد تصور می‏کنیم که این اشک و این گریه، همان است که از دل پاک می‏آید و غافل این که جنایتکاران نیز گریه می‏کنند و این نه آن است و این مصداق درد و زجر و ترس و خجالت است و ملاکی برای قساوت دل و قلب.

و هنوز نمی‏دانیم چه بخواهیم و با این حال چه کنیم. صبر می‏کنیم تا خودش از دست برود. مثل همه‏ی چیزهایی که از دست می‏دهیم!!!

 

 (روايت از دکتر عبدالکريم سروش، کتاب «از شريعتي»)

اين مطلب را از يادداشتهای روزانه‌ام جدا کردم و تنها دخل و تصرف‌هايی را برای فهم بهتر در آن اعمال کردم.

تصاوير اگرچه واقعی هستند، اما ربطی به اين ماجرا ندارند.

ساعت پنج‏ونیم عصر، آخرین نفر هوشنگه که دارد دستش را می‏شوید تا برود بالا، به جایی تکیه می‏دهم و نگاهش می‏کنم، تکانی شدید، در جا سکندری می‏خوریم، الآن حدود یک هفته است که دریا خراب است، یک مشت اراجیف تحویل هم می‏دهیم و می‏خندیم، هوشنگ هم بالا می‏رود، آب شیرین کشتی رو به اتمام است، هر روز ساعت هفت عصر آب را می‏بندیم و ساعت هفت صبح دوباره باز می‏کنیم، هوشنگ هم رفت بالا که تا آب بسته نشده، یک دوش بگیرد،

من می‏مانم و این سکوت و تنهایی....

و عجب سکوتی! چیزی که نیست سکوت است، صدای غرش ماشین‏های در حال کار اجازه نمی‏دهد یک لحظه محافظ را از گوشت برداری، اگر فریاد هم بزنی کسی نمی‏شنود، امتحان می‏کنم، خودم صدای خودم را می‏شنوم، نگاهی به بویلر می‏کنم، سراغ کمپرسور می‏روم، دمای اگزوزها را چک می‏کنم، دلم دارد به هم می‏پیچد، اگر فقط برای یک ساعت دریا آرام می‏شد... پاین می‏روم، سریع به همه‏جا سرک می‏کشم، روغن از کنار پمپ یکی از ژنراتورها نشت می‏کند، از دیروز تا حالا زیاد نشده، باید فکری به حالش کرد، برمی‏گردم بالا، باز دوباره بویلر و کمپرسور را چک می‏کنم، این بویلر به تنهایی یک نفر می‏خواهد، پمپ آبش را روشن می‏کنم، سریع از اتاق کنترل خارج می‏شوم، از هر جای دیگری گرم‏تر است! زیر دریچه می‏روم و نگاهی به آسمان می‏اندازم، هوا کاملاً روشن است، هیچ امیدی نیست، پمپ آب بویلر را خاموش می‏کنم، می‏روم سراغ کمپرسور، همان‏جا می‏نشینم، اگر فقط نیم ساعت آرام می‏شد... راه می‏روم و دور خودم می‏چرخم، ضعف دارم، اگر بنشینم خوابم می‏برد، ایستاده هم چشم روی هم می‏رود، سراغ آب‏سردکن می‏روم، یک لیوان پر می‏کنم و روی صورتم می‏ریزم، به دماسنج روی دیوار نگاه می‏کنم، چهل‏وسه درجه، از دیروز خنک‏تر شده، یک لیوان دیگر آب را روی دستم می‏ریزم، و بعد دست دیگر، از بالا تا پایین، کمی آرام می‏شوم، تلوتلو می‏خورم، موجی شدید، صدای آلارم، نگاه می‏کنم، خبری نیست، از اتاق کنترل می‏آیم بیرون، تقریباً فرار می‏کنم، آن‏جا دیگر غیر قابل تحمل است، زیر دریچه می‏روم، هوا کاملاً روشن است، دور بویلر می‏چرخم، دمای اگزوزها را نگاه می‏کنم، دارد می‏رود بالا، چند روز است برای خودشان بالا و پایین می‏روند، فعلاً دارند می‏روند بالا، اگر بالاتر رفت باید کاری کنم، فعلاً از اتاق کنترل جهنمی می‏زنم بیرون، می‏روم کنار کمپرسور می‏نشینم، باد فنی که بالای کمپرسور است به صورتم می‏خورد، این زمان لعنتی هم که نمی‏گذرد، چرتم می‏گیرد، ناگهان می‏پرم، نباید بخوابم، خطرناک است، این خمود از ضعف است، نگاهی به بویلر می‏اندازم، سطح آب تانک را چک می‏کنم، سراغ یخچال می‏روم، جعبه‏ی خرما را درمی‏آورم و نگاهش می‏کنم، تنها مشتری‏اش منم، وقتی مطمئن می‏شوم که هنوز موجودی دارد می‏گذارم سر جایش، زیر دریچه می‏روم، هوا کاملاً روشن است، از پله‏های پشت بویلر بالا می‏روم، نگاهی به دریا می‏اندازم، خیال آرام شدن ندارد، بهش می‏گویم این همه هیاهو که چه؟ فهمیدم زور داری، بسه، به خورشید نگاه می‏کنم، خیال پایین رفتن ندارد، حتّی نزدیک افق هم نیست، حداقل یک ساعت دیگر کار دارد، با احتیاط برمی‏گردم پایین، پمپ آب بویلر را روشن می‏کنم، فردا روزه نمی‏گیرم، نمی‏توانم، پس‏فردا هم نمی‏گیرم، بعدش شاید دوباره بگیرم، سراغ آب‏سردکن می‏روم، آب یخ را از بالا تا پایین دست‏هایم می‏ریزم، ساعت شش‏وربع، این زمان می‏گذرد، هوا هنوز روشن است، پمپ زیادی روشن مانده، سریع خاموشش می‏کنم، باید سرم را به چیزی مشغول کنم، می‏روم کنار کمپرسور و زیر باد فن می‏ایستم، این لعنتی چه‏اش شده که اتوماتیک کار نمی‏کند؟ سعی می‏کنم فکر کنم، به هیچ‏جا قد نمی‏دهد، سعی می‏کنم سیستمش را پیش چشمم بیاورم، فایده ندارد، ذهنم یاری نمی‏کند، دفترچه‏‏ی راهنمایش را پیدا می‏کنم، حال خواندنش نیست، می‏اندازم آن‏جا و می‏آیم بیرون، هوا هنوز روشن است، دوباره سراغ آن دفترچه می‏روم، نوشته‏ها جلوی چشمم سیاهی می‏روند، توانش نیست، بیرون می‏آیم، باید با خدا حرف بزنم که سرم گرم شود، اتفاقاً وقت خوبی است، می‏توانم فریاد بزنم و خودم را خالی کنم و مطمئن باشم که غریبه‏ای نخواهد شنید، امّا چیزی به ذهنم نمی‏آید که بگویم، عجیب است، درست وقتی می‏خواهی حرف بزنی می‏بینی چیزی برای گفتن نداری، عیب ندارد، با خودم حرف می‏زنم، خوبی عادت کردن به تنهایی این است که هر وقت لازم شد می‏توانی با خودت حرف بزنی، با چند تا فحش شروع می‏کنم، زبانم باز می‏شود، جایی را برای راه رفتن انتخاب می‏کنم که کنارش میله داشته باشد و در اثر تکان‏های کشتی زمین نیافتم، هیچ دلم نمی‏خواهد از پله‏ها پایین بیافتم و دو ساعت بعد پیدایم کنند، تصمیم می‏گیرم با خودم شعر بخوانم، اوّلین شعری که به ذهنم خطور می‏کند را می‏چسبم، پر کن پیاله ‏را کاین آب آتشین دیری است ره به حال خرابم نمی‏برد، بلند بلند تا انتهای آن را می‏خوانم، دیگر این‏قدر ضعف دارم که صدای خودم را نمی‏شنوم، دهانم فریاد می‏زند ولی گوشم نمی‏شنود، زیر دریچه می‏روم و به آسمان نگاه می‏کنم، دارد دلش به رحم می‏آید، صدای بلند شنیدم، چی بود؟ اطرافم را نگاه می‏کنم، باید بروم پایین ببینم خبری نشده باشد، چند تا پله که می‏روم برمی‏گردم و یک کلاه ایمنی روی سرم می‏گذارم و دوباره از پله‏ها پایین می‏روم، وقت پایین رفتن باید بیش‏تر از وقت بالا آمدن احتیاط کنم، معمولاً یادم می‏رود، هنوز خیال می‏کنم که روی زمینم، یادم می‏رود که دریا خراب است، دنبال چیزی که زمین افتاده باشد می‏گردم، گوشم را تیز می‏کنم تا در میان غرش موتورها چیزی بشنوم، خبری نیست، نگاهم را به همه‏جا می‏برم، همه‏چیز سر جایش است، دستگاه‏ها دارند کار می‏کنند، چه می‏دانم چه بود! بیست دقیقه به هفت، اندکی امیدوارتر می‏شوم، کاش زودتر از ساعت هفت غروب کند که قبل از بستن آب، حسابی سیراب شوم، چشمم را به زور باز نگه می‏دارم، فکرم کار نمی‏کند، حواسم نیست که توی یخچال آب دارم، به آسمان نگاه می‏کنم، ده دقیقه به هفت، اگر خانه بودم باید کم‏کم منتظر صدای اذان می‏شدم، دیروز هفت گذشته بود که غروب کرد، داریم به شرق می‏رویم یا به غرب؟ فکرم یاری نمی‏کند، به آسمان نگاه می‏کنم، از دفعه‏ی قبل که نگاه کردم فرقی نکرده است، سورمه‏ای رنگ شده است، یعنی الآن دیگر غروب کرده است؟ به سمت آب‏سردکن میوروم، آب را باز می‏کنم و نگاهش می‏کنم، دهانم را سر راهش می‏گیرم و... آب را فرو می‏دهم، جرعه جرعه به پایین هدایتش می‏کنم، مسیر حرکت آب را در داخل بدنم حس می‏کنم، فکرم باز می‏شود، خواب از سرم می‏پرد، انرژی می‏گیرم، یادم می‏افتد که با شکم خالی نباید زیاد آب خورد، یادم می‏افتد که روزه را نباید با آب یخ باز کرد، یادم می‏افتد که در دریای خراب نباید شکم را از مایعات انباشته کرد، هم‏چنان ابن مایع خنک را فرو می‏دهم، آن‏قدر می‏نوشم که آب‏سردکن کم می‏آورد و آبش داغ می‏شود، قبراق و سر حال سرم را بلند می‏کنم، با اوّلین تکان کشتی باورم می‏شود که نباید زیاده روی می‏کردم، دوباره به آسمان نگاه می‏کنم، کاش کمی بیش‏تر صبر می‏کردم، ساعت از هفت گذشته است. باید بروم آب را قطع کنم، هنوز از پله‏ها پایین نرفته آژیر تلفن بلند می‏شود، برمی‏گردم بالا، یکی پشت تلفن به انگلیسی و با لهجه‏ی غلیظ هندی ازم می‏خواهد که وقتی ساعت هفت شد آب را ببندم، این دیگر از من گیج‏تره! ساعت همین الآن هفت و پنج دقیقه است، پایین می‏روم، پمپ آب شیرین را خاموش می‏کنم، شیرها را می‏بندم، می‏شمارم و مطمئن می‏شوم که هر شش شیر بسته است، بالا می‏آیم، یاد خرماها می‏افتم، سه چهار تا بالا می‏اندازم، نشانی از ضعف در وجودم نمی‏ماند، دیگر هرچه هست خستگی است و گرما و فرسودگی، دیگر خوابم نمی‏آید، گشتی در کل موتورخانه می‏زنم، صدایی که شنیده بودم مال یک سطل خالی فلزی بود که از جایی افتاده بود و داشت آزادانه قل می‏خورد، با خودم آوردمش بالا، وضع مزاجی‏ام بدتر شده است، از آب زیاد است، ساعت یک ربع به هشت، یک ربع بیش‏تر نمانده، کنار کمپرسور می‏نشینم، حالا فکرم باز شده است، ساعت هشت می‏شود، خبری نیست، کسی پایین نمی‏آید، ساعت هشت و پنج دقیقه! صدای آژیر تلفن، الو، سلام، خسته نباشی، طه دفتر پایینه؟ حسن تو اون روحت، تو الآن باید پایین باشی، نه نیست، خیلی‏خوب، الآن می‏آیم، ساعت هشت و ده دقیقه، با چند تا جوک از شهر خودش از من معذرت می‏خواهد، ازم قول می‏گیرد جوک‏ها را برای بقیه تعریف نکنم، از این حرفش بیش‏تر خنده‏ام می‏گیرد، با سر و روی عرق کرده، سلانه سلانه بالا می‏آیم، به در و دیوار خوردن برایم عادی شده، در موتور خانه را پشت سرم می‏بندم، محافظ گوشم را برمی‏دارم و عرق را از زیر خشک می‏کنم، یک طبقه‏ی دیگر هم بالا می‏آیم، به سالن ملوان‏ها سرک می‏کشم، آقا ناصر نشسته و قبراق و شاداب و  سر حال پایش رو روی پایش انداخته و تنهایی دارد سگ‏کشی نگاه می‏کند، انگار تغییرات شتاب جاذبه روی این پیرمرد هیچ تأثیری ندارد، به سالن خودمان می‏روم، شام را نگاه می‏کنم، کباب کوبیده! حالا من چه بخورم؟ نگاه می‏کنم ببینم ناهار چی بوده، خورش قیمه، برای سحر یک فکری می‏کنم، عجالتاً ناهار را تا ته می‏خورم، دنبال میوه‏ام می‏گردم، یک سیب سبز! امید من به زندگی در این دریای طوفانی تنها همین سیب سبز است، با ولع بو می‏کشم، گاز زدن این میوه‏ی بهشتی طوفان را برای لحظاتی از آدم دور می‏کند، خوردنش را به بعد موکول می‏کنم، راهم را می‏کشم که به کابینم بروم، تاج‏الدین را می‏بینم که دارد غر می‏زند و برای خودش به زبان اردو شعر می‏خواند، مرا می‏بیند و داد می‏کشد «سیب!» این پیرمرد لاغرمردنی عجب صدای رسایی دارد، اون هم در این حال و اوضاع، فکر می‏کند اگر کلمه‏ای را به فارسی بلد است باید حتماً با حداکثر توانش فریاد بزند! جلوی من می‏ایستد، رنگش زرد زرد است، به لهجه‏ی انگلیسی مختص خودش می‏گوید که از این سیب‏ها دوست ندارد و سهمش الآن توی یخچال است، تعارفش را رد می‏کنم، وقتی دور می‏شود، جلدی می‏پرم سیبش را برمی‏دارم و می‏برم کابین، بیهوده شیر آب را باز می‏کنم و امتحان می‏کنم، دریغ از قطره‏ای، هوای کابینم داغ است، دم کرده است، بوی لباس نشسته، بوی عرق تن، منظره‏ی ملحفه‏های کثیف، وسایل به هم ریخته‏ی روی کاناپه، این‏جا قابل تحمل نیست، بدون وضو و در حال راه رفتن، یک نمازی سر هم می‏کنم، آخه توی توفان که نمی‏شود خبردار یک جا بند شوی و نماز بخوانی! دائم عقب و جلو می‏روم، پتو و بالشم را برمی‏دارم و از کابین می‏آیم بیرون، تلفن زنگ می‏زند، وای... نه! گوشی را برمی‏دارم، سلام طه چه‏طوری؟ نوکرتم، اوضاع پایین چه‏طور بود؟ خوب بود، دمای اگزوزها؟ یک کم بالا رفته، به حسن گفتی؟ آره، خودش هم دید، برو بخواب، خوب شد گفتی، گوشی را می‏گذارم و پیش از آن که فرصت کند دوباره صدایم بزند از کابین می‏آیم بیرون و در را بدون قفل رها می‏کنم، در کابین هوشنگ را باز می‏کنم، تاریک و ظلمات، صدای خرخرش به هواست، رفته زیر پتو! زهی انصاف، دو تا کابین پهلوی هم، من باید از گرما له‏له بزنم و این از سرما برود زیر پتو، در را می‏بندم، کمدهایش از خرابی دریا ناله می‏کند، خوب درستش می‏کردی، کورمال کورمال کف کابین می‏خزم، پایم به چیزی می‏خورد و صدای بلندی می‏دهد، این هم که انگار کف کابینش دزدگیر گذاشته، این گونی چیه این وسط؟ بالش را زمین می‏اندازم، به شکم می‏خوابم، صورتم را به بالش فشار می‏دهم، حالم خوب نیست، دلم دارد از حلقم بیرون می‏زند، اگر فقط چند دقیقه این دریا آرام می‏شد... محتویات گونی کاغذی را پا عقب می‏زنم و جای خودم را باز می‏کنم، اصلاً فکر نمی‏کنم که چی توی گونی بوده است، فقط امیدوارم که آشغال نباشد، با احتیاط قل می‏خورم که چیز دیگری را زمین نیاندازم، صدای در کمدهایش نمی‏گذارد بخوابم، یکی‏اش را انتخاب می‏کنم و با شمردن صدای ضربه‏هایش سریع به خواب می‏روم،

ناگهان با وحشت از خواب می‏پرم، ساعت چنده؟ از چهار گذشته، امید بدبخت اون پایین منتظره، دنبال ساعت می‏گردم، پیدا نمی‏کنم، موبایل هوشنگ توی دستم می‏آید، خاموش است، آخر وسط این اقیانوس چرا باید روشن باشد، اصلاً چرا باید موبایلش این وسط باشد، صدای خودش بلند می‏شود، دو و نیم، خیالم راحت می‏شود، می‏پرسم تو چرا بیداری؟ ـ به تو چه! توضیح قانع‏کننده است، صورتم را به بالش فشار می‏دهم، من در شبانه‏روز شانزده ساعت بی‏کارم و از وقتی وارد این دریای لعنتی شدیم، من فقط دو سه ساعت از آن را بیدارم، می‏گوید بیا برویم پایین چیزی بخوریم، قبول نمی‏کنم، می‏گویم حوصله ندارم، چند لحظه بعد زودتر از او از کابین می‏روم بیرون، کشتی بی‏امان تکان می‏خورد، کج و راست شدنش زیاد مهم نیست، کتاب‏ها می‏گویند که درست هفت جور حرکت مختلف را در طوفان انجام می‏دهد، و احساس می‏گوید که سه تا از آن حرکت‏ها واقعاً مردافکن هستند، هر کدام یک طرف میز ولو می‏شویم، او روزکار است و من شیفت شب می‏گیرم، کل ماجراهای صبح آن روز را برایم تعریف می‏کند و من هم در عوض کل نان و مربای او را می‏خورم، کره دوست ندارم و می‏گذارم برای خودش، ساعت یک ربع به چهار بالا می‏روم، لباس کار بوگندو و کثیف و عرقی و یک هفته نشسته را می‏پوشم، یک سیب سبز برمی‏دارم و می‏روم پایین، هوشنگ دارد باز هم برای خودش مربا می‏آورد، با ورود به موتورخانه هرم گرما توی ذوقم می‏زند، امید نگران و آشفته است و دارد دور کمپرسور می‏پلکد، همیشه دلایل خوبی برای نگران بودن دارد، می‏گویم چیه پریشونی؟ می‏گوید این مرتیکه برای ما اعصاب نمی‏گذارد، تو هم که الکی خوشی، می‏گویم تو که امید ناامیدی، می‏گوید امشب این اگزوزها بدقلقی می‏کنن، بیش‏تر مراقب باش، هنوز پنج دقیقه از شیفتش مانده، این‏پا آن‏پا می‏کند، بهش می‏گویم برو بالا هوشنگ نشسته، می‏رود بالا،

و دوباره من می‏مانم و این سکوت و تنهایی...

و عجب سکوتی! چیزی که نیست، سکوت است، هیاهوی موتورها و ماشین‏ها، انگار می‏خواهند با فریاد زحمتی را می‏کشند به ما یادآوری کنند، انگار خبر دارند که ظرف چند روز آینده با از کار افتادن تنها یک جزء ناقابل اوضاع از این هم خراب‏تر می‏شود،

شب تاریک و بیم موج و گردابی چنین هایل،

کجا دانند حال ما سبک‏باران ساحل‏ها...

 دوستان عزيز خواننده. من دريا هستم و متاسفانه تا مدتی در دسترس نخواهم بود.
برای دريافت کتاب به سايت گرداب مراجعه کنيد که ظاهرا ديگر مشکلی ندارد.
به ايميل‌های شما در نخستين فرصت پاسخ خواهم داد.
ايام به کامتان باد...

پرده‏ی اوّل

کسی دور و برت نیست.

احساس تنهایی می‏کنی.

تنها هستی.

خیال می‏کنی شکه باید ناراحت باشی.

کم‏کم احساس ناراحتی می‏کنی.

واقعاً ناراحت می‏شوی.

به دور و برت نگاه می‏کنی.

چرا کسی آن‏طرف‏ها نیست؟

چرا تو باید تنها باشی و ناراحت؟

به تکاپو می‏افتی.

برای رهایی از این تنهایی باید کاری کنی.

فریاد می‏کشی.

پرده‏ی سوم

چهاردست و پا و به سرعت روی زمین می‏خزی.

به زحمت خودت را می‏رهانی.

خوب که دور می‏شوی، از روی زمین بلند می‏شوی.

دست و پا و بدنت خاک‏آلودند.

از خستگی و ترس نفس نفس می‏زنی.

به پشت سرت نگاه می‏کنی.

همه را جا گذاشتی و فرار کردی.

حالا باز هم کسی دور و برت نیست.

باز هم احساس تنهایی می‏کنی.

و باز هم تنها هستی.

امّا این بار تنهایی‏ات را با زور و تلاش به دست آوردی.

به زحمت از دست همه گریخته‏ای تا تنها باشی.

آیا ارزشش را داشت؟

تو که از اوّلش تنها بودی.

بله، ارزشش را داشت.

حالا تو خیلی چیزها یاد گرفته‏ای.

به بیابان اطرافت نگاه می‏کنی.

خالی و برهوت.

در پوست بدنت نمی‏گنجی.

دلت می‏خواهد از خوشی فریاد بزنی.

امّا جلوی خودت را می‏گیری.

ممکن است صدایت را بشنوند و به طرفت بیایند.

با وحشت، فکر فریاد را از ذهنت دور می‏کنی.

نباید اجازه بدهی کسی بهت نزدیک شود.

آن‏ها می‏خواهند با خنده‏ها و جشن‏ها و موسیقی‏هایشان تنهایی‏ات را از تو بگیرند.

آن‏ها می‏خواهند به دیوارهای تو نفوذ کنند.

آن‏ها می‏خواهند هر آن‏چه را که به زحمت ساخته‏ای، ویران کنند.

هر تنابنده‏ای که از نزدیکی‏ات رد می‏شود، تو را می‏ترساند.

مبادا بفهمند که از تنهایی‏ات خوشحالی.

پرده‏ی چهارم

یاد گرفته‏ای که چه‏طور با همه باشی.

یاد گرفته‏ای که وقتی آن‏ها می‏خندند، تو هم لبخند بزنی.

و یاد گرفته‏ای که چه‏طور تنهایی‏ات را حفظ کنی.

وقتی از کنار کسانی می‏گذری که تنها هستند و از تنهایی می‏نالند، غصه می‏خوری.

دلت می‏خواهد پرده‏ی نانوشته‏ی دوم را برایشان تعریف کنی.

دلت می‏خواهد آن‏چه را به دست آورده‏ای با آن‏ها قسمت کنی.

امّا نه.

آن‏ها خودشان باید زمین بخورند و در گرد و خاک بغلتند تا یاد بگیرند.

پرده‏ی دوم چیزی جز زمین خوردن و شکست و ناامیدی نیست.

پرده‏ی دوم، چیزی جز تجربه نیست.

از این‏ها گذشته، تو نمی‏توانی کمکی کنی. چون برای تنهایی‏ات خطرناک است.

با اندوه از کنارشان می‏گذری.

وقتی از تنهایی‏شان می‏نالند، با صبر گوش می‏کنی.

و از تنهایی خودت دم نمی‏زنی.

تو تنها هستی.

 پرده‏ی پنجم

به نام حق

در اين شب رحلت رسول اکرم و فرزند گرانقدرش، چيز جالبی به ذهنم زد. اين که اگر کسی شرايط صلح امام حسن را بخواند و اصلاْ نداند اشخاص چه کسانی هستند و ماجرا چه بوده، تصور می‌کند که امام حسن پيروز ميدان بوده و شرايطی را تحميل کرده است. بنگريد:

• حکومت به معاویه واگذار می‏شود بدین ‏شرط که به کتاب خدا و سنت پیغمبر و سیره‏ی خلفای شایسته عمل کند.
  
•  پس از معاویه حکومت متعلق به حسن است و اگر برای او حادثه‏ای پیش آمد، متعلق به حسین.
  
•  معاویه باید ناسزا به امیرالمؤمنین و لعنت بر او را در نمازها ترک کند و علی را جز به نیکی یاد ننماید.
  
•  بیت المال کوفه که موجودی آن پنج‏میلیون درهم است، مستثنی است و تسلیم حکومت شامل آن نمی‏شود. و معاویه باید هر سالی دو میلیون درهم برای حسن بفرستد.
  
•  مردم در هر گوشه از زمین‏های خدا، شام یا عراق یا یمن و حجاز باید در امن و امان باشند و سیاه‏پوست و سرخ‏پوست از امنیت برخوردار باشند و معاویه باید لغزش‏های آنان را نادیده بگیرد.

اگر تصادفاْ به اين موضوع علاقه‌مند هستيد، پيشنهاد می‌کنم اين کتاب را مطالعه بفرماييد:

«صلح امام حسن ، نوشته استاد مرتضی مطهري»

يک هفت‌سين انقلابی وطن‌پرستانه، آن هم درست وسط خانه‌ی ما!

سال نو مبارک

به نام پروردگار .... و پس از مدت‌ها سلام!

عرض کنم که اينجانب اوايل بهمن ماه، بعد از چهار ماه و هفت روز، از کشتی پياده شدم و از آن زمان تاکنون، در بيت شريفه به سر می‌برم. اگر بعضی از خوانندگان فکر می‌کنند که چرا در اين همه مدت، سری به اين مکان نزده‌ام، بايد بگويم که سخت در اشتباه هستند. برای اين که من حداقل هفته‌ای يک بار سر می‌زدم، اما چيزی به مطالب اضافه نمی‌کردم. دليلش هم نه يأس فلسفی بود و نه سرخوردگی احساسی. صرفاْ مطلبی ننوشتم،‌ چون سوژه‌ای برای نوشتن نداشتم و دليلی نداشت که زور بزنم و چيزی از خودم بيرون بکشم.

به جای تمام اين مدتی که مطلبی به مطالب اين وبلاگ اضافه نکردم، تمام هم و غم خود را گذاشتم بر بهتر شدن کتابخانه‌ی شريفه. چون وقتی بعد از چهار ماه و هفت روز نامه‌هايم را نگاه کردم، ديدم سرشار از فحش و ناسزاست، به‌دليل ناکامی در دريافت کتاب‌ها!!!

اينک سايت گرداب (www.seapurse.com) در خدمت علاقه‌مندان به كتاب است. كتاب‌های خوبی هم به آن اضافه كردم كه به اين خاطر از بانی سايت (خودم) متشكر هستم. البته از آن جا كه اگر دست به طلا بزنم غيب می‌شود (و خوانندگان قديمی وبلاگ با مثال‌هايی از اين دست آشنا هستند)،‌ اين بار هم ميزبان سايت من تحت تحريم آمريكا قرار گرفت و فعلاً روزی سه بار از من معذرت می‌خواهد و من هم متقابلاً از شما معذرت می‌خواهم. به هر حال، لوگوی سايت مذكور، كه غير از كتابخانه حاوی آرشيو منظم و مرتبی از مطالب اين وبلاگ هم هست، در بالای صفحه‌ی اين وبلاگ نصب گرديده است و از نصب مجدد آن معذورم.

بسيار خوب؛ اين خضعبلات را ول كنيم و بپردازيم به اصل مطلب، يادداشتی درباره‌ی يك رمان خواندنی:

يادداشتی بر ‹جوان خام›، اثر فيودور داستايفسكی

(متن کامل کتاب را به حجم ۴ مگابايت از اينجا دريافت کنيد.)

به نام حق و سلام!

پرومته رب‏النوع بسیار مشهوری است در دنیا. ابتدا یونانیان ساختند، بعد به روم، و سپس به تمام دنیا رفت. پرومته خدایی از خدایان یونانی است و سرشار از همه چیز، زیبایی، قدرت، خوبی، محبوبیت، در عالم خدایان زندگی می‏کند، از همه چیز برخوردار است و به هیچ کسی و هیچ کاری نیاز ندارد. امّا دست به عملی می‏زند که مظهر فداکاری و شورانگیزی است و آن این که علیه خودش، علیه مقامش، و علیه همه‏ی همکارانش، خدایان دیگر، و علیه دنیایی که در آن‏جا خوش‏بخت و سیر و پر و سیراب زندگی می‏کرده، قیام می‏کند به خاطر انسان، انسانی که در روی زمین تاریک و سرد زندگی می‏کند و رنج می‏برد، و نیاز به آتش و روشنایی دارد، امّا نیست.

پرومته آتش را از سرزمین خدایان می‏رباید و پنهانی به انسان می‏دهد. انسان با آتش گرم می‏شود و زندگی‏اش روشنایی می‏گیرد و شب بر روز اضافه می‏شود و ....

و چه خدمتی بزرگ‏تر از هدیه‏ی آتش به انسانی که در ظلمت و یخ زندگی می‏کند. خدایان در خشم می‏شوند. (سرنوشتی که مسلّماً خود پرومته پیش‏بینی می‏کرده) اسیرش می‏کنند و در میان بلندی‏های ظلمانی و خلوت و بی‏کس قفقاز به زنجیر می‏کشند، و بعد کرکسی وحشت‏ناک را که منقاری بزرگ و تیز و چوبین دارد، مأمور می‏کنند تا منقارش را در جگر او فرو کند و جگرش را ذره ذره، تکه تکه، بکند و بخورد و بعد از آن که جگر پرومته خورده شد، و پرومته این رنج شدید دائم را تحمل کرد، کرکس پرواز کوچکی می‏کند، و در این فاصله جگر مجدّداً روییده می‏شود، و باز کرکس مشغول خوردن جگر وی می‏شود.

از همان روز که پرومته آتش را علی‏رغم اراده‏ی خدایان (که خودش هم جزء آنان بود) به انسان هدیه می‏کند، و چنین فداکاری بزرگی انجام می‏دهد، در کوه‏های قفقاز، تنها، با کرکسی همنشین است و در زنجیر، و دائماً، کرکس جگر او را تکه تکه می‏خورد و جگر دوباره می‏روید. و این سرنوشت پرومته است.

ای پيام‌آور دين من!

ای کسی که اسطوره‌ی نمادين و ساختگی «پرومته» تنها يکی از ابعاد شخصيت حقيقی و تاريخی توست!

مسؤوليت‌ات را تبريک می‌گويم. ای کاش که تو هم ايمان مرا تبريک بگويی!

اشاره: قسمت‌های سبز رنگ، روايت شده است از کتاب «علي، حقيقتی بر گونه‌ی اساطير» به قلم شهيد دکتر علی شريعتی. متن کامل اين کتاب در کتابخانه فخيمه موجود است.

به نام نامی حق و سلام به خوانندگان اين متن!

يکی از دوستان از من پرسيد «پس کی می‌روی دريا ملت از دست وبا راحت شوند؟!»

بهش گفتم «هر موقع خيالم از جانب کابينه راحت شد و مطمئن شدم که ملت سرگرمی‌هايی بهتر از وبا دارند!»

حالا ديگر خيالم راحت شد. چون روشن‌فکر فرهيخته، آقای حسين صفار هرندي، با قدرت و جلال و کبکبه‌ی هر چه تمام‌تر وارد عرصه‌ی فرهنگ شد و از همان ابتدا گربه را دم حجله مرحوم کرد و مشت محکمی زد به دهان من و همه‌ی کسانی که با انديشه‌ی واهی خود خيال می‌کردند ديگر می‌توانند حتی کتاب‌های احمد کسروی را هم اگر دلشان خواست از کتاب‌فروشی‌ها تهيه کنند. همين هشت نه سال پيش بود که کتاب‌های هدايت و بهرنگی و شاملو و حتی آل احمد و دکتر شريعتی ممنوع بودند. فکر کنم داريم به آن روزهای خوش و خرم بازمی‌گرديم. همچنين است عرصه‌ی موسيقی و نشريات و اينترنت.

بگذريم ...

* * *

از دوستانی که به کتابخانه سر می‌زنند و شاهد مشکلاتی در دريافت کتاب‌ها هستند، معذرت می‌خواهم. عرض کنم که اين کتاب‌هايی که در واپسين پست معرفی شدند، همگی آماده هستند. ولی روی سايت گذاشته نشدند. من مجبورم کتاب‌ها را در گروه ياهو، يا سايت ShareMations بگذارم. و اين دو مکان، به هر حال محدوديت‌هايی دارند. از جمله اين که اولی در بعضی ISPها فيلتر است و دومی نياز به وارد شدن و ثبت نام کردن در گروه دارد و خيلی‌ها همين که می‌بينند اسم و کلمه‌ی عبور خواسته شد، فکر می‌کنند خالی‌بنديه و پا پس می‌کشند. 

اگر مکان بهتری سراغ داريد، به من هم نشان بدهيد. عجالتاْ در اين مدت باقی‌مانده که منتظر پيدا شدن يک کشتی هستم که دلش بخواهد من را سوار کند و هنوز در خانه تلپ هستم، اگر کتابی خواستيد به من پيغام برقی بدهيد تا به همان صورت برقی برايتان ارسال کنم.

دو پاراگراف فوق الان ديگر (ارديبهشت ۸۵) اهليت ندارند. سايت من با تمام قوا در خدمت شماست.

راستی نگفتم که از چهارشنبه‌ی هفته‌ی پيش (دوم شهريور ماه) رسماْ به کسوت مهندسان کشتی‌رانی درآمدم. تبريک عرض می‌کنيد. نه؟!

*‌ * *

ديگر اين که روند احساس‌زدايی از زندگی را که چندی پيش آغاز کردم و تعدادی از دوستان (يا به عبارت بهتر: نزديکان) خود را از دست دادم و دوستان جديدی پيدا کردم، اين روزها دارد نتيجه‌هايی می‌دهد. شکر خدا که ظاهر موفيت‌آميزی دارد. به هر حال بين عقل و احساسات بايد يکی را انتخاب کرد و هزار و يک پيچ و خم در اين انتخاب وجود دارد.

البته يادآوری می‌کنم که دوباره فکر کردن به مسائلی نظير تعليمات مولانا و ... نه تنها اعتقاد من را به آنها سست نکرد، بلکه چيزهای جديدتری در آنها يافتم. قرار نيست من اين‌جا از خودم تعريف کنم. اين چند خط را هم همين طوری نوشتم. جدی نگيريد لطفاْ. من و امثال من از قافله عقبيم و حالا حالاها بايد مطالعه کنيم و مطالعه کنيم و مطالعه کنيم تا مغزمان مواد اوليه‌ی لازم برای تفکر را داشته باشد. حالا خيلی زود است که فلسفه ببافيم و راه زندگی برای خودمان تعيين کنيم و ديگران را موعظه نماييم!

*‌ * *

لينک زير دعوت‌نامه‌ای است برای عضويت در بزرگ‌ترين اجتماع مجازی ايرانيان واقع در سايت Cloob.com که مصداق جمله‌ی «هر روز، بهتر از ديروز» پيش می‌رود و پيشرفت می‌کند.

برای دريافت و تکميل دعوت‌نامه، همين‌جا کليک کنيد.

کتابخانه بهتر خواهد شد. قول می‌دهم.

شب خوش ....

ضمن تبريک به مناسبت ولادت امير مومنان، و سلام به هر کسی که اين متن را بخواند...

تصوير سمت چپ، آقای احمدی نژاد را در حالی نشان می‌دهد که حسابی خود را برای رياست جمهوری آماده می‌کند. تصوير سمت راست، مربوط است به آقای حسين صفار هرندي، سردبير سابق روزنامه‌کيهان و وزير پيشنهادی آقای احمدی‌نژاد در امر فرهنگ و ارشاد اسلامی. ايشان هم خود را برای اين دوره آمده می‌کند. ظاهراْ که افکار طنزآلودی در سر دارد!

خداوند کمتر از يک هفته فرصت دارد تا هر چه سريع‌تر رحمی به حال اوضاع نشر کتاب و مطبوعات و موسيقی و اينترنت و ساير موارد فرهنگی و نافرهنگی اين مردم در سال‌های آينده بکند!

نازنينا! نظری کن! منم اين خسته‌ی راهت....

شرر افکنده به جانم، صنما بر ده نگاهی!

بگذريم....

کتاب‌های زير به کتابخانه‌ی فخيمه اضافه گشته‌اند:

۱. خدمات متقابل اسلام و ايران (استاد مرتضی مطهری)

۲. محاکمه و دفاع دکتر محمد مصدق (در واقع بيانات دکتر مصدق در رد صلاحيت دادگاه نظامی)

۳. خاطرات همفر، جاسوس انگليسی در ممالک اسلامی (کتابی سراسر ساختگی! به قول معروف انتشار کتاب خاطرات يک جاسوس، آخرين ماموريت آن جاسوس است. به هر حال خواندنش خالی از لطف نيست.)

و همچنين «روش برداشت از قرآن» نوشته دکتر شريعتی که به زودی در کتابخانه قرار خواهد گرفت.

به نام حضرت حق و سلام به هر آنکس که اين صفحه را بخواند.

خبر اول: سه کتاب به مجموعه کتب کتابخانه متبرکه اضافه گرديد:

۱. «خاطرات سفر با موتورسيکلت» نوشته ارنستو چه گوارا که پيش‌تر وعده آن را داده بودم.

۲. «سفر به ولايت عزرائيل» (يا همان اسرائيل) نوشته جلال آل احمد.

۳. «حافظ چه می‌گويد» نوشته احمد کسروی شامل مقاديری بد و بيراه به حضرت حافظ و حضرات حافظ دوستان. به اضافه نقدی که اين جانب ضميمه متن اصلی آن کتاب کردم و همه را با هم به صورت PDF درآوردم.

خبر دوم: از اين پس بيشتر به کتابهای مذهبی به خصوص در مورد مذهب شيعه خواهم پرداخت. زيرا به هر کتابخانه مجازی که سر زدم انباشته بود از کتبی که توهين به ائمه اطهار روا داشته بودند. يک راه مقابله اين است که بگوييم ای مرگ بر اين آدمها و مرگ بر اين سايتها و همه بايد فيلتر شوند و اگر فيلتر نشوند بايد هک شوند. راه دوم اين است که ما هم دست به کار شويم و حداقل آمار منابع مثبت در اين زمينه را بالا بريم. فکر می‌کنم مسووليتی باشد که نميتوان از زيرش شانه خالی کرد.

خبر سوم: سه‌شنبه‌ای که گذشت در ميان هول و ولای شخص من و بيشتر هم دوره‌ای‌های من خبر قبولی جمع کثيری از ما در سازمان بنادر منتشر گشت و با موجی از شادی و خوشحالی همراه گرديد. اين جانب از همان لحظه منتقد پر و پا قرص برخی سنتهای مذموم ايرانی (نظير شيرينی دادن که قند خون همه ما را بالا ميبرد) شده‌ام.

احتمالاْ تجربه کرده‌ايد که زندگی و هم‌صحبتی با آدمی که مخالف شما فکر می‌کند خيلی سخت است. اما اميدوارم اين را تجربه نکنيد که زندگی يا هم‌صحبتی با آدمی که اصلاْ فکر نمی‌کند واقعاْ تحمل ناپذير است.

البته من نمی‌خواهم ادعا ‌کنم که متفکر و انديشمند هستم و به خودم افتخار کنم و از اين که بقيه مثل من نيستند تاسف بخورم!! فقط به اين يک مورد من باب مثال توجه کنيد:

يکی در اثبات تهی بودن و غير مردمی بودن انتخابات گفت: «اينها سی ميليون شناسنامه‌ی بی‌صاحب دارند که باهاشان صندوق‌ها را پر کنند.» حالا بيا و برايش توضيح بدهد که اگر کسی بخواهد تقلب کند نيازی به سی ميليون شناسنامه قلابی نيست. خيلی راحت‌تر می‌تواند اين کار را انجام بدهد.

درست سه بار اين موضوع  ساده را يادآوری کردم و او هر سه بار سری به علامت تأييد جنباند و افشاگری‌اش را با هيجان بيشتر برای جمع تعريف کرد.

به طواف کعبه رفتم، به حرم رهم ندادند
که تو در برون چه کردی که درون خانه آيی؟

به قمارخانه رفتم، همه پاک باز ديدم
چو به صومعه رسيدم، همه زاهد ريايی!

*          *          *          *          *

راستی کتاب «خاطرات سفر با موتورسيکلت» از ارنستو چه‌گوارا به زودی در کتابخانه سايت من قرار خواهد گرفت. اين هم يک قول ديگر روی همه قول‌هايی که در اين وبلاگ داده شد! مشخصات کامل کتاب (مترجم، ناشر و ...) را همان‌جا و همان‌ هنگام ملاحظه بفرماييد.

شب خوش.

تذکر
اين کتاب هم‌اکنون روی سايت قرار دارد. برای دريافت آن اينجا کليک کنيد. (هشت آبان ۸۵)

به نام خداوند و سلام به هر آن که اين نوشته را بخواند و لاغير!

در حدود چهار ماه است که کلمه ای به مندرجات اين وبلاگ اضافه نکرده ام. در اين مدت نه دچار ياس فلسفی بودم و نه مشکل روحانی داشتم و نه هيچ چيز ديگر. تنها مشکل اين بود که مطلبی برای نوشتن نداشتم و لزوم اين کار را حس نميکردم. صاحبان عقل اين جور وقت‌ها می‌گويند که ما نمی‌خواستيم محتوا را فدای کميت کنيم. اما در مورد من اين هم نبوده. فقط ننوشتم چون چيزی نبوده که بنويسم.

اگر به بايگانی نوشته‌های اين وبلاگ نظری بيافکنيد مشاهده خواهيد کرد که به عنوان مثال از آذر ماه سال ۸۲ تا اسفند ماه سال ۸۳ تنها بيست پست نگاشته شده است. اين در حالی است که چند تا از پست ها حاوی مطالبی دنباله دار بود که ديگر پی‌اش گرفته نشد. با همين وضع نابسامان يکی از دوستان (آقا مهدی نگارنده‌ی وبلاگ حسام الدين سراج که متاسفانه ديگر قصد آپديت کردنش را ندارد.) گفته بود که به من حسودی‌اش ميشود که اين اندازه تند و تند آپديت ميکنم. (حالا نمی‌دانم طعنه زده بود يا واقعاْ اين گونه فکر ميکرد.)

چند ماهی است که سايت کلوب، به تبعيت از سايت مرحوم اورکات، جامعه‌ای مجازی از ايرانيان درست کرده که از چند جهت بهتر از سلف خودش است. يکی اينکه الفبای شيرين فارسی در آن رواج دارد. ديگر آن که فيلتر نيست و به خاطر نظارت دقيقی که بر محتوای آن وجود دارد بعيد است که فيلتر شود. (هرچند که اين نظارت می‌تواند در جای خود مشکل آفرين هم باشد.) از همه مهم‌تر آن که از علافی و الواتی فعلاْ در آن خبری نيست. ان شاء الله که در آينده هم خبری نباشد و هم‌چنان محيطی سالم باقی بماند.

اميدوارم درج پاراگراف فوق سبب انهدام سايت نشود. چون تجربه نشان داده است که نصب لينک در اين وبلاگ منجر به تعطيل يا تعليق شدن مرجع آن لينک می‌شود. از اين جمله می‌توان به سايت‌های «نيک‌آهنگ‌کوثر»، اورکات، «دکتر ناصري» و وبلاگهای «پررنگ»، «پويش ۶۴» و «حسام‌الدين‌سراج» اشاره کرد که يا به کلی تعطيل شدند يا ديگر آپديت نمی‌شوند. باور بفرماييد تقصير خودم نيست. باز شما اين شانس را داريد که در نبود آدم‌هايی مثل من زندگی کنيد. من که نمی‌توانم بدون خودم جايی بروم چه کنم؟

اگر قرار باشد هر انسانی يک شخصيت دوم حيوان‌گونه داشته باشد. شخصيت دوم من يقيناْ جغد خواهد بود. از شب زنده داری و روز خوابی گرفته تا شومی و نحوست!

× جان کلام از اين‌جا آغاز می‌گردد. ×

از اين خضعبلات و توجيهات که بگذريم می‌رسيم به بحث شيرين کتاب و کتاب‌خوانی. در سايت خودم (اينک اينجا) صفحه ای را تاسيس کردم با عنوان «کتابخانه» و در آن بی‌خيال قانون کپی‌رايت متن کامل چند کتابی را که خودم خوانده بودم و حالش را برده بودم گذاشتم. گفتم اين روزها که امتحانات را داده ام و اوقات دارد درست و حسابی به بطالت می‌گذرد. بگذار کاری کنم که دو زار عاقبت به خيری داشته باشد و تاسيس اين کتابخانه بسيار کوچک در همين راستا بود. البته اين کار احتمالاْ نفرين ناشران و نويسندگان را هم به دنبال خواهد داشت.

چند نمونه از کتابهايی که هم‌اکنون در دست‌رس هستند عبارتند از:

• «چارده روايت»: مجموعه مقاله درباره شعر و شخصيت حافظ نوشته‌ی استاد بهاء‌الدين خرمشاهی. شامل مقالاتی از جمله «وجوه امتياز و عظمت حافظ»، «انديشه‌های ملامتی حافظ»، «حق سعدی به گردن حافظ» و ....
  
• متن اصلی کتاب‌های «صفير سیمرغ» و «آواز پر جبرئيل» از آثار جاودانه‌ی شيخ شهاب‌الدين سهروردی.
  
•  «پيامبر کفر گوي» و «مثل هميشه نيست» نوشته‌ی اردلان عطاپور.
  
• «تاثير ميترائيسم در مسيحيت» نوشته دکتر زرتشت عطاءاللهی.
  
• متن سخنرانی «صلح امام حسن (ع)» از استاد مطهری.
  
• مقاله «شهادت» و متن پياده شده از نوار «پيروان علی و رنج‌هايشان» از دکتر علی شريعتی.
  
• و چند کتاب و مقاله ديگر.

× جان کلام در اين‌جا به پايان می‌رسد. ×

نتيجه انتخابات مقبول من که نيافتاد. ان‌شاءالله که مقبول شما افتاده باشد. اميدوارم اين نتيجه سبب رکود و انجماد مجدد بازار کتاب و موسيقی و نشريات و روابط بين‌الملل و غيره نگردد.

با سلام.

بعد از این همه وقت ننوشتن، چند مورد بی ربط به هم به ذهنم رسید که بد نیست اینجا بنویسم.

پيش از اول:

ويرايشگر قالب پرشين بلاگ ظاهرا دچار مشکل شده است. از دوستانی که لينکشان اينجا بوده و حالا نيست معذرت ميخواهم. ان شاء الله به زودی مشکل رفع خواهد شد.

اول:

شب یلدا مبارک. اگرچه این سنت زیبا از قدیم الایام در خانواده ما زیاد جدی گرفته نمیشده و نمیشود.

دوم:

کنسرت جناب حسام الدین سراج قرار است در روزهای 17 و 18 دی ماه در کرج برگزار شود. خوش به حال کسانی که هستند و میتوانند بروند و این کار را هم میکنند. من هم دلم را به جمع کردن خبر درباره اش خوش میکنم.

شایع شده بود که این کنسرت قرار است به صورت خصوصی برگزار شود و فروش عمومی بلیت نخواهد داشت. من اولش باور کردم. ولی شما باور نکنید. این هم پوسترش:

سوم:

حالا که صحبت از حسام الدین سراج شد این را هم بگویم که چند ماه پیش یکی پرسید که نظرم درباره آلبوم «لیلی و مجنون» و «خسرو و شیرین» سراج چیست. من در شرایطی که ادعایم میشد تمام آثار این هنرمند را چندین و چند بار گوش کردم و خلاصه آمار دستم است، اسم این اثر هم به گوشم نخورده بود.

خلاصه کاشف به عمل آمد که انتشارات سروش سالها پیش قصد انتشار این اثر را داشته و بعد پشیمان شده و الان توی بازار نیست. کمی بعد آدرس یک نفر را گرفتم که او میتوانست نوار را تهیه کند. بعد از کلی برو و بیا آخرش هم من مغازه این «یک نفر» را در حالت «باز» ندیدم.

فعلا در خماری شنیدن این اثر قرار دارم.

چهارم:

آخرین اثر آقای سراج «ماه نو» نام دارد که تقریبا از عید فطر به بازار آمد. علی رغم تعریفات و تمجیدات فراوانی که از این اثر شد من اصلا خوشم نیامد.

آقا مهدی عزیز، صاحب وبلاگ «استاد سید حسام الدین سراج» که لینکش همین بقل است، این آلبوم را دارای فضایی نسبتا شاد توصیف کرده است. به نظرم آلبوم عشق و مستی که چند ماه پیش به بازار عرضه شده بود فضایی به مراتب شادتر داشت. همین طور سایر کارهای اخیر آقای سراج (صرف نظر از  مجموعه «وداع».)

در مورد موسیقی اش حرفی نمیزنم چون دانش خودم را در آن حدی نمیبینم که از این منظر به نقد یک اثر بپردازم.

اینجانب آخرین کار استادانه سراج را همچنان «نازنین یار» میدانم.

اگرچه هنرمندانی چیره دست که اگر اشتباه نکنم همه آنها پیش تر هم با سراج همکاری داشته اند نوازندگی «ماه نو» را بر عهده دارند اما باز هم در یک نگاه کلی و مقایسه این اثر با «نازنین یار» و مقایسه زمانی که برای بیرون آمدن هر یک از این دو اثر به انتظار نشستیم، شاید بتوان دلیل این ضعف را در شتاب زدگی هنرمندان ارزیابی کرد.

صرف نظر از این ایرادهای محتوایی، مشکلات فنی فراوانی در نوار منتشر شده وجود دارد. به عنوان مثال صدای خواننده در مقایسه با صدای ساز بسیار بلند است. طوری که اگر صدای ضبط را کم کنی چیزی از موسیقی نمیشنوی و اگر زیاد کنی صدای خواننده اذیتت میکند.

متن ناقص و بی سر و تهی که برای داخل آلبوم برگزیده شده و جابجا چاپ شدن نام آثار، در این میان اشتباهات کوچکی هستند که به راحتی میتوان از آنها چشم پوشی کرد.

نمیخواهم بی انصافی کرده باشم. اما ما عادت کرده ایم کارهای سراج را در حد عالی ببینیم و شاید کاری که «خیلی خوب» باشد هم باعث شود آدمهایی مثل من شروع به اعتراض کنند.

پنجم:

همه در روزنامه خواندیم که فیلم کنسرت استاد شجریان و استاد علیزاده که سال گذشته در بم اجرا شد از اول دی ماه به بازار عرضه میشود و درآمدش قرار است صرف ساختمان باغ هنر بم شود.

ششم:

مقادیری وبلاگ بسیار خوب در اینترنت یافت شد که به زودی لینکشان در اطراف نصب خواهد شد. فعلا منتظر اجازه صاحبان محترمشان هستم. همین جا دوباره یادآوری میکنم که من از لینک دادن در مقابل لینک گرفتن متنفر هستم. لینکهایی که این بقل میبینید صرفا به این دلیل نصب شده اند که شخصا بیشتر مطالبشان را همراستا با نظرات خودم میبینم.

همین.

فعلا شب خوش.

با سلام و عرض ادب به همه و همچنین معذرت خدمت کسانی که یک در ملیونیوم شانس منتظر باقی مطالب هستند و مشاهده کرده اند که من با پشتکار به بدقولی و بی نظمی خود در نوشتن ادامه میدهم.

همین ابتدا عرض کنم که اواخر آبان ماه آخرین ترم تحصیلی من تمام شد و به خاطره ها پیوست. البته دروسش را نمیشود به خاطره ها سپرد. چون اوایل اسفند ماه باید امتحان شایستگی بدهیم و همه شان به درد خواهند خورد.

با این اوصافی که عرض شد، شاید عنوان «دانشجوی سر راهی» دیگر مناسب این وبلاگ نباشد. حالا دو تا راه هست. یکی این که عبارت «دانشجو» را از رویش حذف کنم. یکی این که اسمی جدید پیدا کنم. یکی هم اینکه بگذارم اسم به صورت نمادین در جای خود باقی بماند. (شد سه تا که!)

راه حل سوم مزایایی در بر دارد. اول اینکه نیازی به تغییر عنوان وبلاگ نیست. دوم اینکه نیازی به تغییر لوگو نیست. سوم اینکه نیازی به تغییر قالب نیست. چهارم اینکه نیازی به زحمت دادن دوستان لینک دهنده و از آن بدتر لوگو گذارنده نیست. پنجم اینکه این حرکت پیامی در بر دارد. (خودم هنوز نمیدانم این پیام چیست.) در یک کلام راه حل سوم کاملا با آرمانهای من سازگار است و به احتمال قریب به یقین همین گزینه را انتخاب خواهم کرد. (آرمان من = انجام همه کارها با صرف کمترین مقدار انرژی ممکن)

 از این حرفها که بگذریم کاست جدیدی از جناب حسام الدین سراج از یکی دو هفته پیش وارد بازار شده به نام «ماه نو» که موسیقی اش کار خودش است و نوازنده تارش آقای شهرام میرجلالی است و نوازنده دفش آقای مسعود حبیبی. انتظار من به عنوان یک شنونده عام از این گروه خیلی بیشتر از این حرفها بود. این آقای سراج همان کسی است که در همین سنوات اخیر کار بسیار زیبایی را به نام «نازنین یار» ارائه کرده بود. امیدوارم شاهد نزول در کیفیت کارهای این هنرمند نباشیم. تا نظر صاحب نظران موسیقی چه باشد.

 در وبلاگ آقا مهدی با عنوان «استاد حسام الدین سراج» که لوگو و لینکش در کنار صفحه است، مطلبی ارائه شده است با عنوان «علیرضا افتخاری و بریدن از ریشه های خود» که مطالعه اش برای من بسیار مایه گشایش خاطر شد.

 آخر سر هم تا یادم نرفته در راستای محکوم کردن استفاده از عنوان «خلیج عرب» به جای «خلیج فارس» و در جهت کمک به بمباران موفق سایت گوگل، لینک http://Arabian-Gulf.blogspot.com را در اینجا قرار میدهم. از دوستانی که سایت «خلیج عربی» کشور امارات را هک کردند هم تشکر میکنم.

 فعلا والسلام.

سلام به همه میهمانان ثابت و متغیر این وبلاگ.

زیاد عرضی ندارم. فقط این مطلب کوچک را داشته باشید:

توضیح اگر بخواهید در این وبلاگ زیاد میشود پیدا کرد. اما برای آنها که حوصله گشتن ندارند خیلی خلاصه عرض کنم که کشتیرانی جمهوری اسلامی ایران، نهادی غیر نظامی و متعلق به وزارت بازرگانی است.

شغل نهایی اینگونه دانشجویان بورسیه، دریانوردی خواهد بود و محل کار آنان پس از طی مدت تحصیل روی کشتیهای ناوگان و در سراسر آبهای آزاد (البته به جز آمریکا و فلسطین اشغالی) میباشد.

اگر بیشتر میخواهید بدانید همین وبلاگ را کمی زیر و رو کنید. یا به سایت رسمی کشتیرانی (کلیک کنید) سری بزنید و یا از سایت سازمان جهانی دریانوردی(کلیک کنید) که ایران هم در آن عضویت دارد دیدن کنید.

ماه رجبتان ان شاء الله که مبارک بود. ماه شعبانتان هم مبارک باشد. فعلا ...

ضمنا

با خبر شدم که هم‌دوره‌ای‌های غيور ما که هم‌اکنون در کشتی «ايران بقايي» سفر ميکنند در مسابقات فوتبال دريانوردان که در انتورپ بلژيک برگزار ميشود (که ما هم شرکت کرديم و آخرم شديم) شرکت کردند و به مقام اول دست يافتند.

آن هم با دريانوردان چه کشورهايی! سرسبدشان برزيل است.

خب. اين هم مبارک باشد. خوش به حالشون.