دانشجوی سر راهی

سلام.

چند وقت پیش در این اندیشه بودم که چرا من سالی یک بار هم به این وبلاگ وامانده سر نمیزنم! بعد این ایده به ذهنم زد که به جای این که اینجا سالی یک بار هم ننویسم، میروم یک جای بهتر و سالی یک بار هم نمینویسم.

به این ترتیب بود که در کنار همان کتابخانه مجازی، صفحه برای وبلاگ و آلبوم عکس هم باز کردم و اگر خدای ناکرده به دنبال خواندن باقی نوشته های من بودید، زحمت بکشید و به آن مکان بیاید. چون دیگر اینجا را آپدیت نخواهم کرد.

خداحافظ برای همیشه...